Als interimmer werkte ik aan het YouTube-kanaal van Transavia — destijds ruim 70.000 abonnees. Eén kanaal met twee opdrachten: reisprogramma's die merkvoorkeur bouwen bij reizigers, en ‘Pilotendroom’ — de eerste realityserie die Transavia zelf maakte.
De trailer van ‘Pilotendroom’, op het kanaal van Transavia.
Wie piloot wil worden, kijkt niet naar een wervingsvideo. Die volgt mensen die het pad al lopen. Dus maakten we een serie: echte mensen, echt werk, over langere tijd gevolgd — een jaar productietijd, van formatontwerp tot montage.
Ik regisseerde en produceerde de serie. Cumulatief goed voor twee miljoen weergaven — en de eerste realityserie die Transavia zelf maakte.
Vliegen is tot achter de komma gestandaardiseerd: hetzelfde toestel, dezelfde regels, dezelfde route. Het onderscheid zit niet in wat je verkoopt — het zit in wat mensen bij je voelen.
Daar is de merkvoorkeurstrategie op gebouwd, met YouTube als motor. Niet om tickets te verkopen, maar om zó vaak vertrouwd langs te komen dat je in een rij goedkope zoekresultaten tóch die ene aanklikt. De vertrouwde groene stoelen.
Uit ‘Gek op Reizen’: de eerste aflevering, over Salzburg.
Een format bouwt herhaald contact op, tot solliciteren — of boeken — de logische volgende stap is. Dat is het verschil tussen adverteren en programmeren.
Wat deze casus bijzonder maakt, is dat de organisatie het zélf maakte. De serie is van Transavia; ik regisseerde en produceerde. Eigenaarschap binnen, expertise van buiten — zo hoort het.
En de reden dat het werkte: er was niets aan geveinsd. Echte mensen, echt werk, echte spanning of het lukt.
Merkvoorkeur is geen campagne. Het is gewoonte.