Als interimmer werkte ik aan het YouTube-kanaal van Transavia — destijds ruim 70.000 abonnees. Eén kanaal met twee opdrachten: reisprogramma's die merkvoorkeur bouwen bij reizigers, en ‘Pilotendroom’ — de eerste realityserie die Transavia zelf maakte.
De trailer van ‘Pilotendroom’, op het kanaal van Transavia.
Wie piloot wil worden, kijkt niet naar een wervingsvideo. Die volgt mensen die het pad al lopen. Dus maakten we een serie: echte mensen, echt werk, over langere tijd gevolgd — een jaar productietijd, van formatontwerp tot montage.
Ik regisseerde en produceerde de serie. Cumulatief goed voor twee miljoen weergaven — en de eerste realityserie die Transavia zelf maakte.
Een vliegticket kiezen mensen op prijs — tenzij ze al een voorkeur hebben. Die voorkeur bouw je niet in de week van de boeking, maar in de maanden ervoor: met programma's die mensen kijken omdat ze leuk zijn, niet omdat ze verkopen.
Daarom draaiden op hetzelfde kanaal reisprogramma's naast de realityserie. Twee doelgroepen, twee opgaven, één programmering die ze allebei bedient.
Video volgt
Ruimte voor een tweede video: een reisprogramma of een blik achter de schermen.
Een format bouwt herhaald contact op, tot solliciteren — of boeken — de logische volgende stap is. Dat is het verschil tussen adverteren en programmeren.
Wat deze casus bijzonder maakt, is dat de organisatie het zélf maakte. De serie is van Transavia; ik regisseerde en produceerde. Eigenaarschap binnen, expertise van buiten — zo hoort het.
En de reden dat het werkte: er was niets aan geveinsd. Echte mensen, echt werk, echte spanning of het lukt.
Merkvoorkeur is geen campagne. Het is gewoonte.