Voor het ministerie van VWS werkte ik aan de vaccinatiecampagne, voor het ministerie van Financiën aan de hersteloperatie toeslagen. Dossiers waarin elk woord weegt — en waar het speelveld niet bereik is, maar of de boodschap wordt omarmd, geaccepteerd: geloofd.
Vimeo-compilatie volgt
Compilatie: een selectie uit het werk voor beide ministeries.
De andere helft is het zenden: toon, timing, volgorde. Eén beslissing te vroeg gepubliceerd en je bent het gesprek kwijt dat je juist wilde voeren.
Aan zendtijd en budget lag het niet. In deze dossiers bepaalde het vakmanschap of een boodschap tot ander gedrag leidt.
Het ene dossier moest vertrouwen terugwinnen. Het andere moest mensen bewegen om zélf een stap te zetten.
Terugwinnen vraagt erkenning, tempo houden en niets beloven wat je niet waarmaakt. In beweging brengen vraagt herkenning: mensen die op je lijken, die het al deden.
Wat ze delen: geen van beide is met een grotere campagne op te lossen.
Uit de serie ‘Werken aan Herstel’, aflevering 3: Ivar, medewerker bij het Serviceteam.
Een publieke organisatie draait niet op rendement maar op een publieke opdracht. Dat verandert alles aan hoe je programmeert: je stuurt niet op de goedkoopste weergave, maar op de vraag of de mensen die het hardst iets nodig hebben je geloven.
Daar hoort een aanpak bij die verder kijkt dan het eigen kanaal: een verhaal landt vaak beter via organisaties die het vertrouwen van een doelgroep al hebben dan via de afzender zelf.
En je hoeft er geen tracking voor op te tuigen. Kijktijd, afhaakmomenten en doorkijkers vertellen eerlijker of een boodschap aankomt dan welke pixel ook.
Geloofwaardigheid is geen toon. Het is programmering.